پیشینه کهن فرهنگی مردمان خردمند خطه زاگرس ،گواهی بر این مدعاست که آنها در حدود 12 تا 13

هزار سال پیش استفاده از دانه های خوراکی را آغاز کردند و از حدود 11 هزار سال پیش موفق به

اهلی کردن حیوانات شدند،ابزارهای کشف شده در پایان هزاره هشتم پیش از میلاد ،نشان از هنر و

فرهنگ و تمدن این ناحیه دارد.

معابدی که در دیواره های کوهستانی زاگرس دیده می شوند ،نشان از مردمی هوشمند و هنرمند و

علاقه مند به نیایش را متجلی می سازد.

نسل ها یکی پس از دیگری به بازخوانی رازهای درونی فرا خوانده می شوند تا ارزشهای فرهنگی و

آداب و رسوم و آیین های مذهبی هر منطقه محفوظ ماند و اثرات فرهنگی گرانمایه ،در آغوش ساکنین

مردمان خردمند این روستاها (ضرون و سرخ دم )و جای جای این استان پهناور بماند.

ارزشهای فرهنگی ،اجتماعی ،روانی و کارکردی آیین های موجود در شکل و قالب های گوناگون بر

کسی پوشیده نیست .

بی شک پس از گذشت سالیان دراز از "ممنوعیت تقدس یافته "(نخوردن گوشت خروس )آثار این

اندیشه در قالب عناص فرهنگ مادی تجلی یافته و به یادگار مانده است و از این رهگذر ،با مشاهده و

نقل حکایت های جالب و شیرین ،دریچه ای به سوی تعمق و ترغیب به مطالعه بیشتر در خصوص

تبلور فرهنگ عامیانه  ،مردمان این مرز و بوم ،برای ورود به اقیانوس بیکران غنای فرهنگی "قوم

لک" گشوده می شود.

معتقدات و عرف ساکنین منطقه با قوه مافوق بشری یعنی خالق بی همتا مرتبط می باشد.

پناه بردن به عبادتگاه در روزگاران حرج و سختی و راز و نیاز کردن با او (زنور)نیز حکایت از تفکر

و اندیشه مذهبی آنان می نماید.

قداست و معجزات" معبد "نه تنها بر ساکنین محل بلکه برای دیگر معتقدان نیز واضح و مبرهن است.

روح توتم زنده است و اگر کسی بر خلاف آن عمل کند دچار عذاب الیم می شود.